ASBU Genç Yazarlar Topluluğu

 DERMAN Bir alev halinde düşen gönüle, sevda içre kırık dermanlar Bu dağ, bu gök, bu dal ve deniz, Olmasın huzura aşina gözlerde yeis Ve dolmasın solsa da gözlerin en tatlı baharı Akmasın dolsa da garib gönlün çeşm-i giryanı Yaşam, kişi, yokluk yahut bir dem savaş Esas savaş var olamayan varlıktadır arkadaş! O demde alınan bir damla yaş ruha nefestir Yaş almak ve yaşamak da geçen zamana denktir Zaman geçer ömür solar, özün geçmez gönül solmaz Her şey karşıtıyla var olur da, aynadaki karşıtıyla var olmaz Sen senden geçersen, bir damla sen akar mı sandın Özündeki yaşlardan bir damla, sen olmayanı yıkar mı sandın Vasıta-ı nakl-i hüzün ve elem ve gam senindir Ah etme bir lahza, huzura ah ile kavuşmak kabildir! Bir alev halinde düşen gönüle, sevda içre kırık dermanlar Derman arayan derdini bulamazsa sevda içre Arayan derdini mi dermanını mı bulsun Külbe-i ahzanı gönlünde bir sır gibi sakla Yakub’un ağlamaz ise gözleri sevdayı bulsun Beril SAYĞI

RUH İZİ İçimde kopan fırtınalar, Bir gülücüğe kanmasınlar Gözlerimden akan yaşların  Herkese ahı var. İlerledikçe çelme taktı hayat, Pes etmem dedikçe vermedi rahat. Gülüp geçiyorum bazen dünyaya, Ruhumdaki yaralara inat. Çok şey oldu gözlerimi dolduran Ne yapsam da sözlerimi unutturan Yutkundum tüm küfürleri geri Kalbimi anca budur paklayan. Gide gele aşındırdım yolları Ben ki bu dünyanın aptalı Tüm kapılarım kapanırken tek tek Yaşayamadım hayatımı. Kafamın içi yine bomboş Ne yapsam dolmuyor, Bir kara delik misali, Hislerim düşüncelerimi yutuyor. Pınar DÜZGÜN  

SEVGİLİ ZARİFOĞLU     İncelikler deniziydi yüreğim     İçinde boğulanlar tanıdım, bir imcecik gösterselerdi ne olurdu?     Ç oğu yüzme bilmezdi     Bilmek istemeyene de öğretemedim     Belki bu kadar incinmek     En şahsına münhasır hüneriydi yüreğimin     Çünkü anlattım, anlamadılar     Yüreğimin en aydınlık dehlizlerinden bağırdım     Duymadılar, incindi yüreğim...     Mesela insanlara tebessüm etmek hoş gelirdi bana      Bir zaman tebessümüm dudağımda kaldı     Ben de beklentilerde kaldım     Anılar defterinde unutuldum belki     Belki kurumuş gül yaprağıydım     Razıydım yanmaya Şem oldum, Pervane oldum     Acz tutan ismim değildi de     Af dileyen yüreğimdi     İncindi yüreğim ve yandı ardından...     Bir sevdaya gönül verdim     Bir sevda ki âb-ı hayatı ruhumun     Bir ...

  SAVAŞ KAHRAMANLARI Gün birlik günüdür denildi, Kadınından erkeğine hepsi dirildi, Kimse susmadı, herkes direndi, Vatan uğruna nice canlar verildi. Üstünden yıllar geçti. Unutulmadı hiçbiri. Düşmanın ta göğsünü deldi geçti, Bu savaşın kahramanları. Bu vatanı korkusuzca savundular. Uğruna kelle alıp, baş koydular. Gözü kara zafere koştular, Bu savaşın kahramanları Canları pahasına savaştılar. Ogulbossan Rejepova 

 EN ÇOK O'NA..      Benim de kanadımı kırdılar      Ama ben,      Ne gökyüzünden vazgeçtim      Ne de göğü süsleyen yıldızlardan.      En çok da Ay'ı sevdim o koca mavilikte      En çok ona tutuldum.      O'nun bana tutulmadığı kadar..      Koskocoman ağaçlar gördüm      Dalları yüklerimden ağır.      Gövdesi göğün üstünde tepinen,      Yapraklarıyla yemyeşil ağaçlar.      En çok da ağaçları sevdim o göğe uzanan      En çok onlarla yeşerdi hayatım,      O'nların bana yeşermediği kadar.. Melih İNECİK (ÇİTALI)

  KONÇUY Gökbörüler aşkına dön yüzünü ey konçuy. Bak; bir dem merhamet et bu garip Kürtoğluna. Gökbörüler aşkına tut ruhumu ey konçuy. Sen ve ben aynı mısra geçmişin dudağında...   Bana doğru yolcula o mülk-ü Süleyman'dan Miras kalan payına haşin rüzgarlarını! Biraz da bana doğsun ayları kıskandıran O şemse benzer yüzün, bir kerecik olmaz mı?   Ama sen asil konçuy kurulup da tahtına Kırbaçlamak isterken zelil gölgemi bile, Nasıl değer ki gözüm söyle bakışlarına. Bizden gayrı bir oldu bak yerler gökler bile.   Ey içimde şuleler açtıran zalim konçuy, Baharımız, güzümüz, mazimiz bir değil mi? Neden bana duzahlar sana behiştler konçuy! Bu cihanda fazlalık bir benim nefesim mi?   Anlamak zul geliyor visal varken vuslatı... Aramıza kim girdi, zihnini kimler yordu? Ey namı nazlı konçuy kapama kapılarını. Biz ki aynı bedende ruh, şekil bulmadık mı? BARANÎ

  VAZOMU BOŞ BIRAKTIN Benim çiçekli bahçelerim kalbimdedir bayım Süslü cümlelerim, hazin yakarışlarım, sımsıkı sarışlarım da kalbimdedir Bir gün dersen ki neyleyim, benim sevgim dildedir Bil ki firar olur ruh, dile gelen sahtedir Nergislerim var sen kokan, tek kalbimin suretidir Kokla ki nurunla boyansın ciğerin, beden ruha perdedir Bir vazoya ne konabilir Bir gönle ne sığabilir Kalp de sükutla diridir ve sükutla dirilen dallar da bir Çınar ağacısın kalbimin ve dimdik duran dallar da bir Gölgesisin bilinmezlik toprağımın huzur kokan yaşı da bir   Bir gün çok yaşla dolarsa gözlerim Mevsimlerden yaz iken üşürse ellerim Anlatmaz benim dilim çok oldu sükutu besteledim Havalardan yağmur iken ıslanıyorsa kirpiklerim Belletmez benim tenim çok oldu sus tenim dedim, sus dedim Dinginken etraf ve yangınken içim Parlakken mehtap ve kırgınken içim Duyarsan ezgisini suskunluğun, suizanlarla dolarsa için Eğildi çınar ağacım ve büküldü dallarım Ve huz...

  SESSİZCE SEVDİM Sordular bana nesini sevdin, Özleyip de duyamadığım sesini sevdim. Varlığımı görmeyen gözlerini sevdim. Ama en çokta ben diye atmayan yüreğini sevdim.   Dediler ki madem sevdin, Niçin gidip söylemedin. Lakin bu soruya sadece susabildim. Kalbi başkasına çarpıyor diyemedim. Bu yüzdendir ki ben onu sessizce sevdim. OGULBOSSAN REJEPOVA

BİTAP Yıkık ve dökük, bitap ve bitik Hayal meyal sönüyor her şey Her hayat, her umut. Hele parlayan o gözler, “nasıl olsa yarın barışırım”lar  Mezarına çiçek götüreceğin kişiyi üzme olur mu. Yarın olur belki ama yârin olmaz. Sen olursun belki ama siz olmazsınız. Kat kat binalar gibi hisler. Beton sertliğinde(!) yürekler. Bugün varsın ahali  Yarına n’aber? Şimdi varsın belki efendi ama yarın yoksun. Avazın çıktığı kadar bağır çağır sesini, o umut hissini. Yorma dilini duy da konuş. Bitap etme kendini o kalbin gibi. Annen öldü baban öldü bacın, kardaşın Sen varsın. Bu hayat yaşamaya değer mi? Dersin ya hani gelsin hayat felek gelsin yine bildiği gibi. Felek de gidecek bir gün. Umutsuz kalacaksın Ne fikrin ne sen kalacaksın. Kahramanlar onlar. Bizler ümitleriyiz. Baki  kalacak bir muteber. Ne his ne sen kalacaksın... Abdulbaki Çakır (Baki)  

BOŞLUK VE NEFES Gözlerime dolan bir soluk, kalbimin yaşlarını üşütüyor. Kimin soluğu, bilemediğim ya da bilmezden geldiğim başka yaşamlardan gelen bir boşluk bugünümü alıp benden, beni yola düşürüyor. Nerelerin boşluğu bilemediğim ya da bildiğimi bilmediğim ne o soluğu ağlayabildim, kalbim daha çok üşümesin ne o boşluğu yaşayabildim, anılar benimle yürümesin. Belki o solukla hayat bulacak bir kalp taşıdığımdan gözyaşı ipine anılardan inciler dizdim. Yola revan olamadan, o diyardan ayrıldığımdan sinemde yürüyemediğim her yolu ev bildim. Üşüten bir soluk değil bu, gülmelisin bir yerlerde en güzel sen gülüyorsun. Bilmediğin diyarın boşluğu değil bir yerlerde, en güzel bahçelerde, sen yürüyorsun… Beril SAYĞI Şiirimize eşlik eden şarkımız: "ELGAJİYE" https://youtu.be/wRaf1n1m11E